Liam Lawson nie zawiódł Red Bulla w 2025 roku. Zawiódł go system, który po dwóch trudnych wyścigach uznał, że kierowca nie poradził sobie z awansem do pierwszego zespołu. Zatrzymanie Nowozelandczyka na kolejny sezon jest rozsądną decyzją, ale to dopiero początek zmiany: Red Bull powinien przestać traktować swoich młodych zawodników jak kierowców z datą ważności.
Lawson zasłużył na pozostanie w Formule 1 nie tylko wynikami, ale też tym, jak radził sobie z długą niepewnością co do przyszłości. Red Bull dobrze przygotował go do znoszenia presji i niedopuszczania, by odbijała się na jego występach. W najlepszym okresie sezonu w padoku coraz częściej wracało pytanie o to, co jeszcze musi zrobić, by zapewnić sobie miejsce. Odpowiedzią była seria pięciu wyścigów z punktami, w tym czterech zakończonych na siódmym miejscu. Dzięki temu Lawson wyróżniał się na tle środka stawki. Do tego doszły mocne występy w kwalifikacjach i odważne manewry na torze. Lawson zajmuje dziewiąte miejsce w klasyfikacji kierowców i ma ponad dwa razy więcej punktów niż znajdujący się za nim Pierre Gasly. Jego wyniki pomagają też Racing Bulls zmierzać po najlepszy rezultat w historii zespołu. To najmocniejszy sezon Lawsona w F1, a zarazem pierwszy, w którym mógł pokazać swoje możliwości jako kierowca Racing Bulls, a nie tylko jako awaryjne zastępstwo lub zawodnik nagle rzucony na głęboką wodę.
Dwa wyścigi, które wciąż rzucają cień
Problemy Lawsona w Red Bull Racing nie powinny zaskakiwać. Do zespołu awansował po zaledwie 11 startach w Formule 1 i trafił do garażu Maxa Verstappena. Oczekiwanie, że od razu będzie rywalizował na poziomie kierowcy, który zdominował tę ekipę, przypominało wysłanie świeżo upieczonego lekarza do samodzielnej operacji na otwartym sercu drugiego dnia pracy. Podobnie nieodpowiedzialne byłoby wysłanie strażaka do płonącego wieżowca na pierwszą akcję, zanim zdążyłby choćby uratować kota z drzewa. Dwa słabe występy w Red Bull Racing stały się jednak częścią tego, jak postrzega się dziś Lawsona. Opinia, że dostał szansę i ją zmarnował, wciąż wpływa na ocenę jego kariery, być może także wewnątrz organizacji.
Jeśli odłożyć na bok tamte miesiące, obraz kariery Lawsona wygląda inaczej. Dobrze spisał się, gdy w 2023 roku zastępował Daniela Ricciardo, a pod koniec kolejnego sezonu zaliczył mocny okres po tym, jak ostatecznie przejął jego miejsce. Mimo że nie zmieniał pracodawcy, jego dotychczasowa droga w F1 była poszarpana: obejmowała dwa krótkie epizody w zespole z Faenzy, szybki awans do Red Bull Racing i późniejszy powrót do Racing Bulls. Nawet w 2026 roku, gdy po raz pierwszy miał zakończyć sezon w zespole, z którym rozpoczął przedsezonowe testy, trzy razy zastępował Isacka Hadjara. Choć Lawson zebrał już sporo doświadczeń, wciąż ma tylko 24 lata — trudno w to uwierzyć, biorąc pod uwagę to, przez co przeszedł w F1. Gdyby nie niepowodzenie z marca 2025 roku, byłby dziś postrzegany jako kierowca dobijający się do drzwi Red Bull Racing, a nie walczący o utrzymanie miejsca w Racing Bulls. Wcześniej pracował nad rozwojem bolidu VCARB 03, a przed rozpoczęciem mistrzostw mógł go właściwie przetestować. To pierwszy samochód w F1, który rzeczywiście może uznać za swój. Właśnie dlatego ten sezon pozwolił mu pokazać więcej niż okresy, w których dostawał nagłe zastępstwa.
Decyzja, by pozostawić Lawsona i nie dać miejsca Nikoli Tsolovowi, mówi coś o ocenie sezonu Nowozelandczyka. Może też świadczyć o odchodzeniu Red Bulla od bezkompromisowego modelu kojarzonego z Helmutem Marko i jego skłonnością do nagłych, radykalnych decyzji. Nie przekreśla to dorobku Marko: jego program juniorski przyniósł zespołowi wielu kierowców, a dwaj czterokrotni mistrzowie świata są najlepszym przykładem jego skuteczności w rozpoznawaniu talentu. W obecnej stawce jest też wielu byłych juniorów Red Bulla, których Marko wprowadził do F1. Jednak nie każdy rozwijał się w tym systemie w ten sam sposób. Jean-Éric Vergne, Sébastien Buemi i Daniił Kwiat mogli dać więcej, gdyby nie zostali pominięci, zwolnieni albo awansowani zbyt wcześnie. Red Bull i Marko pomogli im zbudować kariery, również w innych zespołach i seriach, ale nie zawsze pozwolili im w pełni wykorzystać możliwości w F1.
Przypadek Vergne’a pokazuje, jak łatwo ten system mógł zakończyć karierę kierowcy w F1. Toro Rosso nie zatrzymało Francuza po trzech sezonach. Pod koniec 2014 roku Sebastian Vettel zdecydował się odejść do Ferrari, ale Vergne nie dostał awansu do Red Bull Racing. Zamiast niego do głównego zespołu trafił Kwiat, choć Vergne wyraźnie zdobył więcej punktów w ich jedynym wspólnym sezonie i wcześniej był blisko poziomu Daniela Ricciarda. Nie znalazł już kolejnego miejsca w F1. Kwiat z kolei został awansowany mimo niewielkiego doświadczenia, a miejsce w Red Bullu stracił nieco ponad rok później. Lawson mógł podzielić los Vergne’a: po niepowodzeniu w Red Bull Racing jego kariera mogła skończyć się, zanim dostałby szansę na pokazanie się w stabilniejszych warunkach. To nie sam kierowca zawiódł półtora roku temu, lecz system, który wszystkich oceniał tą samą miarą: jeśli nie jesteś tak dobry jak Verstappen, nie przetrwasz. Nie każdy ma talent na poziomie Verstappena ani rozwija się tak samo. I właśnie dlatego talenty pokoleniowe są rzadkie.
Po dobrym sezonie pojawiły się głosy, że Lawson może mieć potencjał na mistrza świata. Takie określenie niewiele jednak znaczy, podobnie jak skreślenie kierowcy po dwóch wyścigach. Kontrakt Lawsona z Racing Bulls został przedłużony do sezonu 2027, ale kolejny rok może rozpocząć wśród spekulacji, że będzie to jego ostatni sezon w F1. To efekt lat, w których Red Bull utrwalał przekonanie, że młody kierowca ma ograniczony czas na awans do głównego zespołu. Jeśli nie zdąży, robi miejsce następnemu. Red Bull powinien jasno pokazać, że zmienia tę zasadę i że zawodnik nie musi obawiać się utraty miejsca tylko dlatego, że nabiera doświadczenia. Niezależnie od tego, czy Lawson ma potencjał na mistrzostwo świata, udowodnił, że zasługuje na starty w F1 i może dobrze wykonywać swoją pracę dla zespołu, w którym jeździ. Traktowanie go jak przegranego nie pomoże Racing Bulls w pełni wykorzystać jego możliwości.