Ligue 1

Pierwszy zawodowy dzwonek na mecz w Ligue 1 (wówczas jako 'National') uderzono już w latach 1932/1933. Kraina Loary powołała niezwykły sport oparty pierwotnie na rewelacjach Saint-Étienne, FC Nantes a kończąc historyczne dywizdy w gablotach w epokach Olimpique de Marseille z południa i krwawiącej dynastii lyońskich hegemonów („Olympique Lyon” początków stulecia).

W 2011 r. jednak futbol na Lazurowym Wybrzeżu całkowicie przeniósł biegun władzy za sprawą funduszy Qatar Sports Investments w PSG. Złoty pakiet gigantycznie nasmarował machinę w Paryżu potęgując transfer za niesamowity ekwiwalent Neymara oraz zaledwie lata później dominatora i rodaka – fenomenalnego złotego buta z Paryża.

Dziś liga ta jest okrzyknięta powszechnie dumną Fabryką Legend – nigdzie indziej w Top 5 u następców tronu nie widzi się kilkunastoletnich obrońców sprzedawanych za kwoty wysoce dziesięciocyfrowe z dorobkami w statystykach ligowych tuż nad Loarą, w Tuluzie i RC Lens.

Oparty dotychczas na szerokim 20 zespołowym formacie kalendarz zmalał ostatnio do morderczej potyczki złożonej z 18 wiodących przedsiębiorstw. Jest to podyktowane obawą przed zapchaniem ligowego kalendarza reprezentacjami, ujednolicając zarazem siłę w pucharach za zewnątrz i odciążając gigantyczne wskaźniki biegowe w ulewnych zimowych derbach Północy Francji.

Batalia rozgrzewająca walki kwalifikacyjne UEFA wysyła zaledwie trzech muszkieterów dumnie bezpośrednim mostem do Mistrzowskiej Ligi Europy. O czwartej walizie decyduje zaś runda kwalifikacyjna eliminacji co potęguje nerwy zaledwie na przełomie sierpnia przed rewelacjami lata. Ekipy z numeru 5, 6, 7 podążają do cieni Europy w systemie podobnym jak w sąsiednich Anglii czy Półwyspie Iberyjskich (LE i LKE).

Kluczem opuszczania i zasiedlenia dachu nad klasyfikacją bramkową jest reguła równych z dorobków - patrzy się na bezlitosne ratio bramek oraz wynikach na linii gospodarza we Francji. Kto po sezonie staje się trójką u stóp dolnej dywizji, ratować swój dom niechybnie musi do powtórzenia awansem Ligue 2.