Serie A

Włochy to matecznik sztuki taktyki – kraj, który wypromował Catenaccio. Pierwsze ogólnokrajowe turnieje odbywały się już od 1898 r. (początkowo rozgrywki zamknięte niemal w jednym dniu), przez systemy terytorialne, aż po zawiązanie pierwszej zunifikowanej formy ligowej pod szyldem Serie A w sezonie 1929/30.

Złota Era calcio to lata 80. i 90. Kluby takie jak AC Milan, Inter, czy Juventus stały się synonimem gigantów dysponujących budżetem ściągającym asy brazylijskie (Ronaldo, Cafu, Kaka) i europejskie supergwiazdy pokroju Maradony, Platiniego czy Van Bastena. Ostatnie lata upłynęły jednak pod symbolem dominacji turyńskiego Juventusu uwarunkowanej potężnymi aferami oraz niebotycznym tryumfem wiceliderów powracających zza mroków ligowej strefy. Tytuł Scudetto w rękach Napoli za epoki Luciano Spallettiego dopełnił dzieła przywrócenia Serie A jej niesłychanej mitycznej oprawy rodem ze stadionu Diego Armado Maradony.

Mimo niebagatelnych turbulencji w sprawach licencyjnych z lat 2006 (Calciopoli) futbol we Włoszech oparł się kryzysowi i regularnie wyrzuca na rynek bukmacherski wyniki wprost niewyobrażalne dla konserwatywnych bukmacherów (np. ultra ofenywna Atalanta pod skrzydłami Gasperiniego).

Maksymalna walka o Scudetto (z włoskiego tarcza) obejmuje dzisiaj równe 20 drużyn i podwójne koło 38 kolejek. Serie A pod względem wyliczania wskaźnika różnicy bramkowej przypomina swą organizacją ligę hiszpańską. Jeśli czołowe zespoły zdobędą identyczną liczbę punktów w boju o zwycięstwo, organizowany bywa twardy 'spareggio' (barażowy mecz play-off o mistrzostwo lub strefę spadkową na neutralnym stadionie), urozmaicającym drabinę zakładów w rynkowym gorącym finale.

Do fazy pucharowej oraz od razu do ligowej Ligi Mistrzów wysyłani są bez wahania przedstawiciele miejsc od pierwszego w tabeli aż do czwartego. Ekipy plasujące się na pozycjach 5. oraz 6. uciekają automatycznie do europejskich szranków pod szyldem Ligi Europy, co gwarantuje emocje oraz niesłabnące zaangażowanie nawet za kurtyną cieni mistrzowskiej trójki.

Z drugiej strony – piekło Serie B. Zespoły notujące pozycje 18, 19, i 20 opuszczają szeregi w płaszczu łez. Na pocieszenie, w ramach tzw. nagród spadochronowych dostają znaczne zastrzyki wsparcia od państwa, umożliwiające ewentualny powrót niczym klub Cagliari, Frosinone czy wracająca do wielkiego futbolu Parma i Sampdoria.