Marsylia wyrasta na jednego z głównych faworytów w wyścigu o podpis Amissaha, ale to historia Diego Maradony w Neapolu pozostaje najbardziej niesamowitym scenariuszem w dziejach Serie A. Argentyńczyk trafił do klubu, który walczył o utrzymanie, by rzucić wyzwanie bogatej północy. W 1984 roku na stadionie San Paolo witało go 80 tysięcy ludzi, widząc w nim nie tylko piłkarza, ale prawdziwego mesjasza.
W latach 80. Włochy były pęknięte na pół. Turyn i Mediolan triumfowały ekonomicznie, podczas gdy Neapol zmagał się z bezrobociem i brakiem perspektyw. Kibice z północy szydzili z południowców, nazywając ich „terroni” i roznosicielami cholery. Maradona przyjął tę walkę osobiście. Grał z krwią w butach i na blokadach, by w 1987 roku poprowadzić Napoli do pierwszego w historii mistrzostwa, upokarzając potężne imperium rodziny Agnellich.
Mroczny pakt z Camorrą i upadek boga
Sukcesy na boisku miały jednak swoją mroczną cenę. Maradona nawiązał bliską relację z Carmine Giuliano, jednym z liderów Camorry. Mafia zapewniała mu ochronę, luksusowe imprezy i kokainę, dbając, by skandale nie trafiały na pierwsze strony gazet. Z czasem jednak uwielbienie zaczęło gnić. Konflikty z trenerem, opuszczone treningi i narastające uzależnienie sprawiły, że nad zbawicielem Neapolu zaczęły gromadzić się czarne chmury, które ostatecznie uderzyły z ogromną siłą.
Ostateczny rozłam nastąpił podczas mundialu w 1990 roku. W półfinale Włochy mierzyły się z Argentyną właśnie w Neapolu. Maradona publicznie przypomniał kibicom, że przez 364 dni w roku są traktowani we własnym kraju jak obcy. Gdy w serii rzutów karnych wyeliminował Italię, dla reszty kraju stał się wyrzutkiem. Rok później, po skandalu dopingowym, opuszczał miasto w atmosferze zdrady. Dziś jednak urazy zniknęły, a stadion Napoli nosi jego imię.