Klasy nie kupisz. Federer pokazał, że po prostu kocha tenis

Była za dziesięć dziewiąta wieczorem czasu londyńskiego, gdy kamery na korcie centralnym Wimbledonu pokazały coś, co szybko obiegło cały tenisowy internet. Zawodnicy — Alexander Zverev i Jiri Lehecka — właśnie wchodzili na ostatni mecz sesji. A nad nimi, w Loży Królewskiej, tej najbardziej ekskluzywnej trybunie w całym tenisie, siedziały cztery osoby.

Cztery. Na loży, która potrafi pomieścić kilkadziesiąt najważniejszych gości turnieju. W pierwszym rzędzie, sam, siedział Roger Federer.

Reszta wyszła wcześniej. Wielkie nazwiska, zaproszeni goście, ci wszyscy, którzy — jak ujął to jeden z francuskich dziennikarzy — „napojeni szampanem, opuścili lożę". Publiczność, która przyszła obejrzeć sensacyjny mecz brytyjskiego kopciuszka Arthura Fery'ego z Grigorem Dimitrowem, po jego zakończeniu ruszyła do wyjść. Zostawili po sobie puste krzesła i zapadający nad Londynem zmrok. Ośmiokrotny mistrz Wimbledonu został na swoim miejscu i oglądał tenis. Do końca. A raczej — do godziny policyjnej, która i tak przerwała mecz Zvereva z Lehecką w trzecim secie.

I właśnie w tym drobnym, prawie banalnym obrazku jest coś, co warto zatrzymać na dłużej.

Bo zobaczcie, jaki mamy rok. Trwają najbardziej skomercjalizowane mistrzostwa świata w historii piłki, a wraz z nimi cała maszyneria realizacji telewizyjnej, którą znamy już na pamięć. Kamera co chwilę wędruje na trybuny i pokazuje nam twarze. Aktor. Piosenkarka. Celebryta, którego nazwiska realizator nawet nie podaje.Te twarze pojawiają się na finałach i półfinałach, w lożach VIP, z lampką czegoś drogiego w dłoni, ubrani tak, jakby przyszli na sesję zdjęciową, a nie na mecz. I wychodzą, zanim padnie ostatni gwizdek, bo przecież czeka kolejne wydarzenie, na którym trzeba się pokazać.

To obecność, która jest widowiskiem samym w sobie. Bycie widzianym zamiast oglądania. Trybuna jako scena, a nie jako miejsce, z którego się kibicuje.

I na tym tle ten jeden kadr z Wimbledonu działa jak wywołane zdjęcie z zupełnie innej epoki. Federer nie musiał tam zostawać. Nikt by mu nie wypomniał, gdyby wyszedł razem z resztą — legenda, ma prawo, dzień był długi. Nie zostawał dla kamer, bo akurat w tym momencie loża była pusta i nie było komu robić wrażenia. Nie zostawał, żeby ktokolwiek go zobaczył. Został, bo chciał obejrzeć mecz tenisa. Tak zwyczajnie. Bo lubi tenis.

Człowiek, który wygrał na tej trawie osiem tytułów, który nie musi już nikomu niczego udowadniać, siedzi sam w zapadającym zmroku i patrzy, jak trzeci rakietowy świata gra z Czechem w poniedziałkowy wieczór. To nie jest gest pod publiczkę. To jest kibic. Prawdziwy, u samych podstaw — jak napisał jeden z serwisów, jeden z najbardziej legendarnych sportowców w historii okazał się przede wszystkim po prostu fanem tenisa.

Dziennikarz José Morgado, który jako pierwszy udostępnił to zdjęcie, podpisał je krótko: trzeba go za to kochać. I trudno się z nim nie zgodzić. Bo w tym obrazku jest cała różnica między dwoma rodzajami obecności na sporcie. Jedna mówi: „patrzcie, że tu jestem". Druga nie mówi nic — po prostu ogląda.

Francuski komentator dodał jeszcze jedną rzecz, która celnie dopełnia całość: że Federer został z szacunku do zawodników. Że skoro dwóch tenisistów wychodzi na kort walczyć o ćwierćfinał wielkoszlemowego turnieju, to należy im się przynajmniej tyle, żeby ktoś na tej najważniejszej trybunie chciał na nich popatrzeć. Reszta uznała, że wieczór już się skończył. On uznał, że mecz dopiero się zaczyna — i że to jest ważniejsze.

Nie wiem, czy Federer w ogóle pomyślał o tym w tych kategoriach. Podejrzewam, że nie. Podejrzewam, że po prostu usiadł, bo chciało mu się obejrzeć dobry tenis, i nie przyszło mu do głowy, że robi z tego jakiś manifest. I może właśnie dlatego to działa. Najczystsze gesty to te, których się nie planuje.

Za kilka dni znów zobaczymy na ekranach te wszystkie twarze, które przyjdą pokazać się światu i wyjdą przed końcem. Warto mieć wtedy w pamięci to jedno zdjęcie z londyńskiego zmroku. Pustą lożę, cztery osoby i jednego człowieka w pierwszym rzędzie, który został do końca nie dlatego, że wypadało, tylko dlatego, że kocha tę grę.

On po prostu kocha tenis. I tyle. Aż tyle. Nie dajmy się – jeżeli uwielbiamy sport, róbmy to dalej. Niech telewizyjna otoczka i marketingowa maszyneria nam tego nie psuje! 

Roman Piech