Takiej jesieni w polskiej piłce nie widzieliśmy od lat. Kiedy po 18 kolejkach różnica między liderem a ostatnią drużyną wynosi zaledwie 11 punktów, wiemy, że mamy do czynienia z sezonem wyjątkowym. To liga paradoksów: z jednej strony oglądamy historyczną stabilność beniaminka, z drugiej – strzelecki festiwal, jakiego nie pamiętają najstarsi górale.
Płocka twierdza i zabrzańska stabilność
Największą sensacją rundy jest postawa Wisły Płock. „Nafciarze” zostali pierwszym beniaminkiem w tym stuleciu, który spędza przerwę zimową na fotelu lidera. Ich sukces to efekt niemal matematycznej powtarzalności – Wisła to jedyna drużyna, która traci średnio mniej niż jednego gola na mecz (0,67). W żadnym z osiemnastu rozegranych spotkań nie straciła więcej niż jednej bramki.
Tuż za jej plecami, z identycznym dorobkiem 30 punktów, zimuje Górnik Zabrze. Ekipa z Zabrza to z kolei synonim stabilności na szczycie; przez ponad 83% czasu gry znajdowała się w czołowej trójce ligi. Górnik nie boi się ofensywnej gry, co potwierdza najwyższa w stawce liczba oddanych strzałów (298).
Pod względem widowiskowości jesień należała do Gdańska i Radomia:
- Lechia Gdańsk to najskuteczniejsza ofensywa ligi z 37 bramkami na koncie. Drużyna ta wykazuje niesamowitą determinację w końcówkach, zdobywając aż 11 goli po 75. minucie.
- Radomiak Radom stał się mistrzem wysokich zwycięstw. Aż dwukrotnie w tej rundzie wyrównał swój historyczny rekord wygranej (przewaga 4 goli).
- Radomiak posiada również najwyższą średnią przewagę bramkową w wygranych meczach (2,43).
- Warto odnotować postawę KGHM Zagłębia Lubin, które jako jedyna drużyna w stawce nie zaznało goryczy porażki na własnym stadionie.
Wiek to tylko liczba? Grosicki udowadnia to najlepiej
Prawdziwym symbolem minionej jesieni stała się zmiana warty w klasyfikacji najskuteczniejszych graczy, gdzie młodzieńcza fantazja bez kompleksów wkroczyła w rewiry dotychczas zarezerwowane dla ligowych wyjadaczy. Najgłośniejszym nazwiskiem rundy był bez wątpienia Tomas Bobcek. Młody Słowak nie tylko przewodzi ligowym snajperom z dorobkiem 13 trafień, ale przy okazji zapisał się na kartach historii jako pierwszy piłkarz urodzony w XXI wieku, któremu udało się złamać barierę dziesięciu goli w jednym sezonie Ekstraklasy. Jego dominacja nie jest dziełem przypadku, lecz efektem niespotykanej wręcz pazerności na bramki – Bobcek oddał w tej rundzie aż 60 strzałów, z czego ponad połowa zmusiła bramkarzy do najwyższego wysiłku.
Obok Słowaka błysnął zaledwie 17-letni Oskar Pietuszewski. Nowy nabytek FC Porto zdobywając cztery bramki przed zimową przerwą, został najmłodszym zawodnikiem z taką skutecznością od blisko sześciu lat, kiedy to podobne wyniki notował Aleksander Buksa.
Na drugim biegunie ligowej metryki Kamil Grosicki udowodnił, że wiek to w sporcie jedynie mało znacząca liczba. Reprezentant Polski, mimo ukończenia 37 lat, wciąż sieje popłoch w szeregach rywali i jest pierwszym od czasów Flavio Paixao zawodnikiem, który w tym wieku potrafił pokonać bramkarzy aż sześciokrotnie w trakcie jednej kampanii. Ta specyficzna mieszanka młodzieńczej energii i doświadczenia sprawiła, że jesienne statystyki strzeleckie stały się jedną z najciekawszych opowieści tego sezonu.
Ekstraklasa w tempie sprintu
Dane fizyczne potwierdzają, że liga pędzi coraz szybciej. Raków Częstochowa narzucił mordercze tempo, wykonując średnio 116,65 sprintu na mecz. Indywidualnie najszybszym graczem okazał się Capita, który w szczytowym momencie osiągnął prędkość 35,24~km/h. Z kolei miano ligowego maratończyka należy do Mikkela Maigaarda z Cracovii, który przebiegł łącznie 202,15 km. Maigaard aż pięciokrotnie był zawodnikiem z największym dystansem w pojedynczej kolejce.
Bramkarze i chirurdzy środka pola
Prawdziwymi bohaterami jesieni, choć często pozostającymi w cieniu skutecznych napastników, byli gracze dbający o spokój w tyłach oraz architekci gry w środku pola. Wśród bramkarzy na miano ligowego pracusia zapracował Valentin Cojocaru z Pogoni Szczecin. To właśnie on najczęściej ze wszystkich golkiperów musiał stawać na wysokości zadania, notując aż 67 udanych interwencji. Cojocaru udowodnił swoją klasę zwłaszcza w meczach pod wielką presją, czego dowodem jest jego rekordowy występ z aż 10 obronionymi strzałami w jednym spotkaniu.
Jeśli jednak szukalibyśmy bramkarza, który najskuteczniej „oszukał przeznaczenie”, byłby to Rafał Leszczyński z Wisły Płock. W statystyce mierzącej jakość strzałów rywali (xGOT) w stosunku do goli faktycznie straconych, osiągnął on imponujący wynik +3,95. Oznacza to w praktyce, że dzięki swoim interwencjom Leszczyński uratował liderowi niemal cztery bramki, których utrata wydawała się niemal pewna przy danej jakości uderzeń przeciwników. Nic dziwnego, że to właśnie Wisła Płock zakończyła rundę z najniższą liczbą straconych goli w lidze.
Z kolei w sercu boiska prawdziwy koncert gry dawał Patrik Hellebrand z Górnika Zabrze, który stał się „chirurgiem” środka pola. Jego statystyki budzą podziw u każdego analityka – zawodnik ten wykonał aż 1100 podań, co jest najwyższym wynikiem w lidze, zachowując przy tym niewiarygodną celność na poziomie 93,5%.
Hellebrand nie ograniczał się przy tym tylko do bezpiecznych zagrań do najbliższego partnera; aż 642 z jego celnych podań zostało posłanych na połowę przeciwnika, co czyni go kluczowym architektem ofensywnych poczynań zabrzan. Takie połączenie ogromnej objętości gry z niemal zerowym marginesem błędu rzadko spotyka się na polskich boiskach.
