Michael Carrick znalazł się pod rosnącą presją po słabym początku sezonu Manchesteru United, a The Hard Tackle wskazuje trzech trenerów, których klub mógłby rozważyć. Zespół wygrał tylko dwa z pierwszych 11 meczów we wszystkich rozgrywkach, a w tym tygodniu przegrał z Como 1:4 w Lidze Mistrzów.
Trzy różne pomysły na ratowanie sezonu
Autorzy analizy przekonują, że kryzys nie ogranicza się wyłącznie do wyników. W ich ocenie Manchester United w niemal każdym spotkaniu ustępuje rywalom – gra wolniej i jest gorzej zorganizowany, przy piłce brakuje mu dynamiki, a po stracie zostawia zbyt dużo wolnego miejsca. Bruno Fernandes publicznie zakwestionował ustawienia forsowane przez sztab szkoleniowy, co podkreśla narastający rozdźwięk na boisku i poza nim. Za jedną z głównych przyczyn problemów uznano przygotowania przedsezonowe: zespół miał wykonać za mało pracy fizycznej, przez co zawodnicy wyglądają na ospałych i nie radzą sobie z intensywnością gry. Drużynie brakuje też podstaw do utrzymania pressingu oraz zwartej formacji przez 90 minut. W tej sytuacji zmiana trenera przedstawiana jest jako pilna potrzeba, a nie sprawa do odłożenia na przyszłość.
Pierwszym kandydatem jest Julian Nagelsmann, w którym autorzy analizy widzą możliwego autora taktycznej przebudowy. 39-latek prowadził reprezentację Niemiec podczas domowego Euro, w okresie przejściowym dla kadry, natomiast późniejszą kampanię mundialową określono jako katastrofalną. Wcześniej w RB Lipsk i Bayernie Monachium budował zespoły oparte na płynnym ustawieniu, intensywnym kontrpressingu oraz zmiennych schematach wyprowadzania piłki. Jego drużyny miały wykorzystywać asymetryczne systemy, które dezorganizują defensywę rywala. Nagelsmann potrafi płynnie przechodzić w trakcie meczu między ustawieniami 3-4-2-1 i 4-2-3-1, dopasowując je do charakterystyki piłkarzy. W Bayernie jego zespół zdobywał średnio 2,45 punktu na mecz, strzelał ponad 2,8 gola na spotkanie i dominował w statystykach określających, jak dużą część gry prowadzi na połowie rywala.
Atutem Nagelsmanna byłoby również podejście do kreowania sytuacji, bo Manchester United notuje obecnie niski dorobek xG. Wybór niemieckiego szkoleniowca wiązałby się jednak z ryzykiem: jego wymagające zasady taktyczne oznaczają duże obciążenie fizyczne i mentalne. Przy brakach w przygotowaniu przedsezonowym zawodnicy mogliby mieć trudności z adaptacją, a nowe obciążenia groziłyby początkową falą urazów mięśniowych. Wątpliwości dotyczą też relacji z władzami klubu. Nagelsmann w przeszłości toczył już spory z wpływowymi działaczami o politykę kadrową, co mogłoby prowadzić do tarć z kierownictwem INEOS.
Antonio Conte byłby propozycją dla klubu, który chce szybko uporządkować grę i poprawić dyscyplinę defensywną. Włoski trener zdobywał krajowe tytuły z Juventusem, Chelsea i Interem Mediolan, a ostatnio ponownie wyznaczał standardy w Serie A jako szkoleniowiec Napoli. Jego zespoły korzystają z ustawień 3-5-2 lub 3-4-3, a szkoleniowiec wymaga bezwzględnego podporządkowania, struktury i doskonałej kondycji fizycznej. Przykładem wskazanym w analizie jest mistrzowska Chelsea Contego, która zachowała 16 czystych kont w jednym sezonie Premier League, broniąc w starannie zorganizowanym bloku niskim lub średnim. Conte słynie z ciężkich treningów, więc natychmiast poprawiłby przygotowanie fizyczne Manchesteru United, przekształcając zespół, który obecnie przegrywa fizyczne pojedynki, w najsprawniejszą fizycznie drużynę ligi. Conte byłby jednak krótkoterminowym, radykalnym rozwiązaniem, a nie trenerem do długofalowego projektu. Jego styl może stać się przewidywalny, a system wymaga konkretnych profili na skrzydłach, których obecny skład nie ma. Dodatkowym ryzykiem są burzliwe relacje Contego z władzami klubów: jeśli zarząd nie spełni jego żądań transferowych, dojdzie do publicznego konfliktu.
Trzecią opcją jest Unai Emery, przedstawiony jako trener potrafiący poprawić grę zespołu dzięki szczegółowej pracy taktycznej. Z Aston Villą zdołał awansować z rejonów walki o utrzymanie do grona regularnych uczestników Ligi Mistrzów, notując w najlepszych okresach ponad 60-procentowy odsetek zwycięstw. Jego futbol opiera się na zdyscyplinowanym bloku średnim, przygotowanych schematach wyprowadzania piłki od obrony i skoordynowanej pułapce ofsajdowej. Emery drobiazgowo analizuje nagrania wideo i pracuje nad ustawieniem poszczególnych piłkarzy, a cztery wywalczone trofea Ligi Europy potwierdzają jego ogromne doświadczenie w rozgrywkach pucharowych. Zastrzeżenia budzi intensywność tej metody: zespół o niskiej pewności siebie może mieć kłopoty z przyswojeniem tak dużej liczby detali i analiz. Do tego wykupienie Emery’ego z długoterminowego projektu Aston Villi wymagałoby wysokiej, skomplikowanej rekompensaty, co mogłoby utrudnić klubowi spełnienie wymogów finansowych.
