Belgia rozpoczęła mistrzostwa świata 2026 od remisu z Egiptem, co wymusza na selekcjonerze natychmiastowe reakcje. Choć podział punktów nie jest katastrofą, styl gry Czerwonych Diabłów budzi poważne zastrzeżenia przed starciem z Iranem w Los Angeles.
Rudi Garcia stoi przed dylematem dotyczącym obsady skrzydeł i ataku. Leandro Trossard nie sprostał oczekiwaniom w pierwszym meczu, zawodząc w starciach z zdyscyplinowaną defensywą. Alternatywą jest młody Diego Moreira lub Dodi Lukebakio, który w ostatnich pięciu występach dla kadry zdobył cztery bramki. Problemem pozostaje też środek napadu. Charles De Ketelaere męczył się jako osamotniony snajper, a Romelu Lukaku wciąż nie jest w pełni sił, by grać od pierwszej minuty. Szansę może otrzymać 21-letni Fernandez-Pardo.
Koniec cierpliwości do weteranów w defensywie
Największa krytyka spadła na bocznych obrońców. Thomas Meunier i Timothy Castagne oferowali zbyt mało w ofensywie i dawali się ogrywać Egipcjanom w kontratakach. Garcia ma do dyspozycji Maxima De Cuypera oraz 21-letniego Joaquina Seysa z Club Brugge, który po świetnym sezonie ligowym może wnieść do zespołu niezbędną energię. Nowocześni boczni obrońcy są niezbędni, by odciążyć Jeremy'ego Doku, na którym obecnie opiera się niemal cała siła kreatywna belgijskiego zespołu.
Iran, podobnie jak Egipt, postawi na wysoką intensywność i determinację, co przy braku zmian w składzie Belgii może doprowadzić do kolejnej wpadki. Choć faworyci grupy G wciąż mierzą w pierwsze miejsce, Garcia musi zaryzykować i postawić na zawodników mniej obciążonych bagażem poprzednich turniejów. Czasu na eksperymenty jest mało, a oczekiwania wobec Belgów pozostają niezmienne. Kolejne potknięcie skomplikuje sytuację w tabeli, gdzie po pierwszej serii gier Belgia i Egipt mają na koncie po jednym punkcie.