Michael Carrick mierzy się z krytyką po słabym początku sezonu Manchesteru United, ale odpowiedzialność za kryzys spada także na klubowe władze. Przed meczem z Atlético Madryt trener ma do dyspozycji niekompletną kadrę – z niewielkim polem manewru na lewej obronie i bez skutecznego, doświadczonego napastnika.
Bilans United w sezonie 2026/27 to zaledwie dwa zwycięstwa w ośmiu spotkaniach we wszystkich rozgrywkach i jedna wygrana w sześciu meczach Premier League. Zespół pożegnał się też wcześnie z Pucharem Ligi po roztrwonieniu dwubramkowej przewagi w starciu z Brighton. Remis z grającym w dziesiątkę Tottenhamem oznaczał najgorszy ligowy start klubu od 1986 roku i tylko zwiększył presję na Carricku. Kłopotem nie są jednak wyłącznie wyniki: drużyna potrafi długo utrzymywać się przy piłce, ale wymienia podania wszerz i nie potrafi znaleźć sposobu na przełamanie nawet przeciętnie zorganizowanej defensywy rywali.
Problemy na boisku i braki w kadrze
Matheus Cunha występuje jako fałszywa dziewiątka, choć znacznie groźniejszy jest na lewym skrzydle, gdzie może zrobić użytek z dynamiki i dryblingu. United brakuje również fizycznej intensywności. Gary Neville, komentując drugą połowę meczu z Fulham, nazwał występ zespołu „prawdziwą hańbą” i zarzucił zawodnikom, że poruszali się bez piłki jak „manekiny”. Dane fizyczne tylko to potwierdzały: Manchester United dzielił ostatnie miejsce w Premier League pod względem liczby biegów z dużą prędkością, a w kilku innych ważnych kategoriach zamykał stawkę. Chodziło między innymi o dystans pokonany z wysoką intensywnością oraz łączny czas sprintów.
Jamie Carragher zwrócił uwagę na podobny problem po wyrównującym golu Tottenhamu w końcówce spotkania. United prowadzili i grali w przewadze jednego zawodnika, ale Bryan Mbeumo i Carlos Baleba pozwolili Mateusowi Fernandesowi wygrać walkę o drugą piłkę, co pomogło w akcji zakończonej bramką. Carragher ocenił takie zachowanie jako „nie do przyjęcia” i argumentował, że Tottenham po prostu bardziej chciał wygrać tę akcję. Krytyka dotyczy także wypowiedzi Carricka. Po remisie z Fulham trener mówił o „dobrych oznakach”, mimo że jego drużynie brakowało energii, kierunku i przekonania. Lojalność wobec piłkarzy może być zrozumiała, ale osłanianie ich przed odpowiedzialnością grozi obniżeniem standardów.
United zbyt często są bierni po stracie piłki, wolno ruszają do pressingu i nie wygrywają trudnych momentów, które rozstrzygają wyrównane mecze. Carrickowi można też zarzucić upór taktyczny: ustawianie Cunhy w środku ogranicza jednego z najgroźniejszych zawodników ofensywnych zespołu, a brak umiejętności przekuwania posiadania piłki w groźne ataki czyni grę przewidywalną. To gwałtowny spadek po tym, jak trener otrzymał stałą posadę, prowadząc United do trzeciego miejsca i awansu do Ligi Mistrzów. Carragher ostrzegał, że bez szybkiej poprawy intensywności nadchodzące mecze z Atlético Madryt, Como i Leeds mogą stać się chaotyczne. Jednocześnie słabe decyzje transferowe zarządu pozostawiły trenerowi niewiele miejsca na rozwiązanie problemów.
Niekompletna kadra i błędy transferowe
Letnia strategia transferowa była reaktywna i niekompletna: klub zajmował się atakiem w jednym oknie, środkiem pola w kolejnym, a wzmocnienie obrony ma odkładać do 2027 roku. Brak rezerwowego lewego obrońcy był do przewidzenia. Historia kontuzji Luke’a Shawa jest dobrze znana, a Patrick Dorgu coraz częściej gra jako skrzydłowy, przez co Shaw pozostał główną doświadczoną opcją na pozycji wymagającej regularności w długim sezonie ligowym i europejskim. Problem ujawnił się w najgorszym możliwym momencie.
Podobnie wygląda sytuacja w ataku: Benjamin Sesko wciąż zmaga się z urazem łydki, a to, że klub nie rozstał się z Joshuą Zirkzee, uniemożliwiło sprowadzenie lepiej dopasowanej alternatywy. Klub miał otrzymać rekomendację, by pozyskać sprawdzonego napastnika o bezpośrednim stylu gry, takiego jak Ivan Toney albo Dusan Vlahović, który wspierałby Sesko, ale tej okazji nie wykorzystał.
Także przebudowa środka pola nie dała drużynie pełnego rozwiązania. Youri Tielemans jest dobrze wyszkolony technicznie, ale nie zapewnia fizyczności i odbioru, które United stracili wraz z Casemiro. Andrey Santos pozostaje perspektywicznym projektem na przyszłość, a nie natychmiastową odpowiedzią na potrzeby zespołu. United potrzebowali bardziej dominującego pomocnika, który nadałby drużynie solidny kręgosłup.
Kadra zbudowana z niepasujących elementów
Władze klubu mają — jak się donosi — plan przebudowy obrony w 2027 roku, lecz Carrick potrzebuje wyników już teraz. Na letnie porządki nie będzie czekać ani Atlético, ani tabela Premier League. Drużynie brakuje głębi na lewej obronie i atletyzmu w środku pola, opcje w ataku pozostają niepewne, a trener wciąż szuka najlepszego ustawienia. Pozycja Carricka nie jest bezpośrednio zagrożona, bo United nie chcą podejmować pochopnej decyzji, ale kierownictwo przygotowuje już alternatywy.
Julian Nagelsmann ma być otwarty na rozmowy, Eddie Howe jest obserwowany jako doświadczony kandydat z Premier League, a Antonio Conte jest gotowy wrócić do trenowania. Rozważane nazwiska pokazują, że władze Manchesteru United myślą już o tym, co będzie po Carricku. Sama zmiana trenera nie usunęłaby braków w składzie. Carrick musi wziąć odpowiedzialność za brak intensywności, jasnego pomysłu taktycznego i mentalnej ostrości drużyny, lecz zarząd musi wziąć odpowiedzialność za politykę transferową, która pozostawiła go bez odpowiednich narzędzi.
