Michael Carrick, który jeszcze kilka miesięcy temu był wychwalany za ustabilizowanie Manchesteru United, dziś mierzy się z największym kryzysem w swojej trenerskiej karierze. Optymizm z początku sezonu 2026/27 wyparował błyskawicznie, ustępując miejsca wynikom, które spychają klub w otchłań ligowej tabeli.
Sytuacja na Old Trafford jest alarmująca. Czerwone Diabły zajmują dopiero 12. miejsce w Premier League, mając na koncie zaledwie jedno zwycięstwo w pięciu meczach. Pięć punktów na tym etapie rozgrywek to wyrównanie najgorszego startu w historii występów klubu w tej lidze. Jakby tego było mało, zespół odpadł już z EFL Cup po kompromitującej porażce 2:3 z Brighton & Hove Albion, mimo prowadzenia dwoma golami. To pierwszy taki przypadek na własnym stadionie od 1976 roku.
Taktyczny upór i brak intensywności
Jednym z głównych zarzutów wobec Carricka jest jego upór w ustawianiu Matheusa Cunhy jako „fałszywej dziewiątki”. Brazylijczyk w tej roli wygląda na odizolowanego i stłamszonego, co potwierdził niedzielny remis 1:1 z Fulham. Dopiero po zejściu Marcusa Rashforda i przejściu Cunhy na lewe skrzydło, zawodnik odżył i strzałem z dystansu uratował punkt. Choć Benjamin Sesko nie jest gotowy do gry w każdym meczu, to Bryan Mbeumo wydaje się znacznie lepszą opcją na środku ataku niż były gracz Wolves.
Największym problemem wydaje się jednak przygotowanie fizyczne, a raczej jego brak. Youri Tielemans w rozmowie z Rio Ferdinandem wyjawił, że podczas okresu przygotowawczego zespół niemal nie pracował nad kondycją, skupiając się wyłącznie na posiadaniu piłki. Efekty są opłakane: w meczu z Fulham piłkarze United przez blisko 53% czasu gry bez piłki po prostu spacerowali. Gary Neville nie gryzł się w język, nazywając postawę zawodników „prawdziwą hańbą” i porównując ich do nieruchomych manekinów.
Statystyki potwierdzają tezy Neville'a – Manchester United zajmuje ostatnie miejsce w lidze pod względem liczby sprintów oraz dystansu pokonanego z wysoką intensywnością. Carrick mimo to publicznie broni swoich podopiecznych.
Wiem, że stać nas na więcej, ale nie jestem przygnębiony, bo widzę też dobre sygnały
Jeśli jednak przerwa reprezentacyjna nie przyniesie resetu, historyczny kredyt zaufania wobec Anglika może zostać wyczerpany jeszcze przed październikiem.