Fabrizio Ravanelli, legenda Juventusu znana jako „Penna Bianca”, w szczerym wywiadzie dla gazzetta.it wraca wspomnieniami do czasów gry u boku Gianluca Viallego. Opowiada o swoich charakterystycznych białych włosach, które pojawiły się już w wieku 14 lat, oraz o kulisach słynnego gola w finale Ligi Mistrzów przeciwko Ajaksowi. To fascynująca historia o przyjaźni, ambicji i wielkich sukcesach w piłkarskiej karierze.
W skrócie:
- Ravanelli ujawnia, że jego białe włosy to kwestia genetyki – już w wieku 18-19 lat był całkowicie siwy, tak jak jego ojciec
- Vialli był jego idolem, który później został współlokatorem i partnerem w ataku, a nawet zrezygnował z gry, żeby dać szansę młodemu Ravanellemu
- Słynny gol w finale Ligi Mistrzów 1996 przeciwko Ajaksowi był efektem dokładnej analizy wideo – Ravanelli zauważył słabość obrony rywali
Od chłopca z Mugnano do legendy Juventusu
Historia Fabrizio Ravanellego zaczyna się w małej miejscowości Mugnano pod Perugią. „To moja wioska, stamtąd wyruszyłem” – wspomina były napastnik. Już jako 12-latek trafił do akademii Perugii, która w tamtych czasach była jedną z czołowych klubów włoskich.
„W 12 lat wstąpiłem do szkółki młodzieżowej Perugii, w czasach gdy była to czołowa drużyna włoskiego futbolu. Był tam Perugia Castagnera, która zajęła drugie miejsce i pozostała niepokonana w roku mistrzostwa gwiazdy Milanu. A do Perugii przyszedł potem Paolo Rossi. Strzelałem dużo goli i wspinałem się w hierarchii”.
Jego talent był widoczny od początku, ale to, co naprawdę wyróżniało go spośród rówieśników, to charakterystyczne białe włosy. W wieku 14 lat już miał białe włosy:
„Byłem chłopcem i zaczęły pojawiać się na wysokości skroni. W wieku 18-19 lat byłem już całkowicie biały”. Nie była to żadna choroba czy dysfunkcja: „Nie, myślę, że to kwestia DNA, genetyki. Mojemu ojcu przydarzyło się to samo”.
Ten charakterystyczny rys sprawił, że przejął przydomek „Penna Bianca” od Roberta Bettegi, legendy Juventusu.
„Później przekształciłem się w 'Silver Fox’ (Srebrnego Lisa) w latach angielskich w Middlesbrough i w 'Plume Blanche’ (Białe Pióro) w latach francuskich w Olympique Marsiglia”.
Magiczne spotkanie z idolem
Przełomowy moment w karierze nastąpił przed Bożym Narodzeniem 1988 roku.
„Perugia nie była już tą samą co wcześniej, były spadki, graliśmy w C1. Zdarzyło się, że w grudniu reprezentacja grała na stadionie Curi mecz towarzyski (Włochy-Szkocja 2:0), a przed meczem nam chłopakom z Perugii pozwolono wejść do szatni reprezentantów”.
To tam nastąpiło spotkanie, które zmieniło jego życie:
„Na jednym z łóżek do masażu, z tych których używaliśmy my, znalazłem Gianluca Viallego, mojego idola. Inspirowałem się nim, podobał mi się sposób, w jaki grał i zapał, który w to wkładał. Powiedziałem mu to, a on zapytał mnie: 'Jaki masz rozmiar butów?’. Odpowiedziałem, że noszę 43. 'Ja też!’ – wykrzyknął. Potem przeszukał torbę, wyciągnął parę Asics i mi je podarował. Strzeżę ich zazdrośnie, tych butów”.
Partnerstwo z Viallim – lekcja przywództwa
Gdy Ravanelli trafił do Juventusu, jego marzenie się spełniło – nie tylko grał u boku idola, ale dzielił z nim pokój hotelowy.
„I współlokatorzy, to było maksimum. W moim pierwszym roku w Turynie trenerem był Giovanni Trapattoni. W przeddzień meczu z Napoli, wieczorem przed meczem Trap przyszedł do naszego pokoju na dobranoc, robił to zawsze, i zapytał Gianluca, jak się czuje”.
To, co wydarzyło się potem, pokazało prawdziwy charakter Viallego:
„Vialli powiedział mu, że czuje się dobrze, ale że wolałby odpocząć ze względu na mecz z Benficą w Pucharze UEFA, który miał się odbyć niedługo potem. Trapattoni był zaskoczony. Vialli dodał: 'Trenerze, niech pan zagra Fabriziem, jest w świetnej formie, nie będzie pan żałował'”.
Efekt był natychmiastowy:
„Na odprawie technicznej Trap ogłosił skład ze mną w podstawowej jedenastce zamiast Gianluca. Wygraliśmy 4:3, strzeliłem gola i wtedy moja kariera nabrała tempa. To podkreśla, jakim liderem był Vialli. Nie cierpiał z zazdrości wobec innych, znał piłkę nożną i siebie na tyle, żeby prosić o odpoczynek, by zagrał chłopak na jego miejscu, a trener taki jak Trap szanował jego decyzję”.
Na pytanie, jak bardzo brakuje mu Viallego, Ravanelli odpowiada szczerze: „Ogromnie, jak wszystkim. Często o nim myślę„.
Studium przypadku: gol przeciwko Ajaksowi
Ich współpraca na boisku była wyjątkowa.
„Tworzyliśmy świetną parę, naciskaliśmy jak opętani. Właśnie obejrzałem powtórkę naszego zwycięstwa 2:0 na San Siro przeciwko Milanowi Capella, z moim golem i golem Viallego. Nie byliśmy tylko napastnikami, cofaliśmy się aż do granic naszego pola karnego, żeby bronić i odzyskiwać piłkę. To był Juventus Marcella Lippiego, wspaniały, totalny 4-3-3”.
Najsłynniejszy moment w karierze Ravanellego to bez wątpienia gol w finale Ligi Mistrzów 1996 przeciwko Ajaksowi:
„To gol, który narodził się ze studia wideo. Oglądałem i oglądam dużo meczów. Obserwowałem Ajax, bardzo silną drużynę, i zauważyłem, że czasami ich obrońcy przesadzali z podaniami, niemal drwili z przeciwników. Nadużywali swojej jakości, byli trochę przemądrzali i podejmowali ryzyko”.
Opis samego gola brzmi jak lekcja taktyki:
„Przyszła ta wysoka piłka i wsunąłem się między Franka de Boera (przyszłego trenera Interu, na krótko w 2016 roku) a Van der Sara (przyszłego bramkarza Juve). Przeczuwałem, że może być nieporozumienie między nimi dwoma i to wykorzystałem. Ukradłem czas, poszedłem w kierunku linii końcowej i strzeliłem z obrotem. Przestrzeń była minimalna, umieściłem piłkę w odpowiednim korytarzu”.
Ranking najlepszych bukmacherów
Bolesne pożegnanie z Juventusem
Po wygraniu Ligi Mistrzów Juventus „uwolnił się” zarówno od Viallego, jak i od Ravanellego.
„To była strategia transferowa Juve tych lat, kierowana przez Moggiego, Giraudo i Bettegę. Sprzedali Gianluca i mnie, tak jak potem sprzedali Bobo Vieriego, Boksicia, Cannavaro, Paulo Sousę, nawet Zidane’a. To były przemyślane wybory, identyfikowali zastępców z dużym wyprzedzeniem i zwykle się nie mylili”.
Reakcja Ravanellego była bardzo ludzka:
„Co do mnie, nie mówię, że poczułem się zdradzony, ale było mi przykro, to tak. Zostałem zaskoczony, nie miałem czasu na refleksję i w ciągu kilku godzin znalazłem się w Middlesbrough. Z perspektywy czasu może powinienem się sprzeciwić, powołać na kontrakt, który miałem, ale tak się stało. Zawsze z perspektywy czasu myślę, że te dwa kolejne finały Ligi Mistrzów, przegrane przez Juve z Borussią Dortmund i Realem, może byśmy wygrali, gdyby Gianluca i ja zostali”.
Na pytanie o współczesnego gracza, w którym się rozpoznaje, Ravanelli odpowiada:
„Pio Esposito z Interu: podoba mi się jego waleczność. Jeśli nauczy się bronić, atakować obrońców tak, jak robiliśmy Vialli i ja… Ale ktoś, w kim się odnalazłem kilka lat temu, to Mario Mandzukic z Juve. Rozpoznawałem w nim swoją wolę walki do końca”.
